Żel energetyczny

Opis badania

Większość dowodów na kofeinę w sportach wytrzymałościowych pochodziła z jazdy na rowerze w laboratorium, dlatego autorzy osobno policzyli bieganie. W 21 badaniach wzięły udział 254 osoby: 167 biegaczy amatorów i 87 wytrenowanych. Po kofeinie, 3-9 mg na kilogram masy ciała, biegli dłużej do wyczerpania, i to w obu grupach. Na wyznaczonym dystansie kofeina skracała czas tylko nieznacznie. Kobiet było w tych badaniach 19, więc dla nich wynik jest mniej pewny.

Opis badania

Dziewiętnaście badań z lat 1978-2020 sprawdzało, ile tłuszczu spala człowiek w czasie wysiłku po kofeinie, a ile po placebo. Wszyscy ćwiczyli na czczo, za każdym razem z tą samą intensywnością. Po kofeinie spalali więcej tłuszczu, ale wyraźnie dopiero przy dawkach większych niż 3 mg na kilogram masy ciała, czyli przy wadze 70 kg ponad 210 mg. Najwięcej zyskiwali ludzie, którzy nie trenowali. Badania dotyczyły umiarkowanego wysiłku na czczo, więc nie mówią, czy kofeina pomaga schudnąć.

Opis badania

Kofeinę dodaje się do paracetamolu, ibuprofenu i aspiryny, bo ma wzmacniać ich działanie. Przegląd Cochrane sprawdził to na 20 badaniach, w których porównywano tę samą dawkę leku z kofeiną i bez niej, przy bólu po zabiegach stomatologicznych, po porodzie i przy bólu głowy. Przy co najmniej 100 mg kofeiny dobrą ulgę w bólu miało o 5-10% więcej osób, czyli mniej więcej co czternasta osoba zawdzięczała ją kofeinie. Jakość dowodów oceniono jako wysoką.

Opis badania

Autorzy chcieli ustalić, najpóźniej o której można wypić kawę, żeby nie stracić snu. W 24 badaniach kofeina skracała sen średnio o 45 minut, wydłużała zasypianie o 9 minut i dokładała 12 minut czuwania w nocy. Snu głębokiego ubywało o 11,4 minuty, a płytkiego przybywało. Wyliczona granica jest wczesna: kubek kawy ze 107 mg kofeiny co najmniej 8,8 godziny przed snem, a porcja suplementu przedtreningowego z 217,5 mg co najmniej 13,2 godziny wcześniej. Dla kogoś, kto zasypia o 23:00, wypada to tuż po 14:00 dla kawy i przed 10:00 rano dla suplementu.

Opis badania

W ośmiu badaniach dorośli dostawali kofeinę jako suplement albo placebo, a badacze mierzyli im ciśnienie. Skurczowe wzrosło średnio o 1,94 mm Hg, rozkurczowe o 1,66 mm Hg, wyraźniej u mężczyzn niż u kobiet. Im większa dawka i im dłużej ją brano, tym wyżej szło ciśnienie: rozkurczowe przy ponad 400 mg dziennie, a oba, gdy kuracja trwała dłużej niż 9 tygodni.

Opis badania

Osobom z zaburzeniem panicznym podawano jednorazowo 400-750 mg kofeiny, mniej więcej tyle, ile jest w pięciu kubkach kawy, albo placebo. Spośród 237 chorych w 9 badaniach atak paniki dostała ponad połowa, 51,1%. Po placebo nie miał go nikt. Zdrowi po tej samej dawce mieli ataki rzadko, 1,7% z nich, ale i u nich rósł niepokój. O dawkach mniejszych niż 480 mg wiadomo bardzo mało.

Opis badania

W 22 badaniach z randomizacją 1606 dorosłych jadło więcej potasu albo nie. Ciśnienie skurczowe spadło o 3,49 mm Hg, a rozkurczowe o 1,96 mm Hg, ale tylko u osób z nadciśnieniem. Przy 90-120 mmol potasu dziennie skurczowe spadło nawet o 7,16 mm Hg. Nerki, cholesterol i hormony stresu się nie zmieniły, a w 11 badaniach obserwacyjnych więcej potasu wiązało się z o 24% mniejszym ryzykiem udaru.

Opis badania

Jedenaście badań obserwowało przez 5 do 19 lat 247 510 dorosłych. Osoby, które jadły o 1,64 g potasu dziennie więcej, miały udar o 21% rzadziej. Choroby wieńcowej i innych chorób serca też było mniej, ale ta zależność stała się pewna dopiero po wyłączeniu jednej grupy badanych. To badania obserwacyjne: pokazują związek, a nie dowodzą przyczyny.

Opis badania

Kaptopril to lek na nadciśnienie i niewydolność serca z grupy inhibitorów ACE. Wielu chorych bierze równocześnie leki oszczędzające potas albo suplementy potasu. U pięciu takich chorych po dodaniu kaptoprylu stężenie potasu we krwi wyraźnie wzrosło. U trzech z nich laboratorium potwierdziło hiperkaliemię, czyli za dużo potasu we krwi. Stężenie utrzymywało się wysoko, dopóki nie zmniejszono dawki potasu albo kaptoprylu. Autorzy radzą ściśle kontrolować potas przy takich połączeniach.

Opis badania

Czternaście badań sprawdzało zasadowe sole potasu: wodorowęglan i cytrynian. Obie zmniejszyły ilość wapnia i kwasów wydalanych z moczem, bardziej niż chlorek potasu, a także NTX, marker rozpadu kości. Markery budowy kości i gęstość kości się jednak nie zmieniły. To zmiany w badaniach laboratoryjnych, a nie mniej złamań.